zwykła czcionka większa czcionka drukuj
szukaj

Dzika natura

Inspirując się tekstami antropologa Bronisława Malinowskiego, Krzysztof Garbaczewski porusza temat walki natury z kulturą masową, motyw dzikości i współczesności. Czy dzisiaj, żyjąc w świecie przepełnionym kulturą popularną, jesteśmy w stanie odtworzyć obraz prawdziwego Dzikiego? Krzysztof Garbaczewski tworzy świat ludzi pierwotnych z przymrużeniem oka, patrząc przez kliszę człowieka współczesnego, co jest nieuniknione. Nikt nie jest przecież obiektywny, a jeśli taki się wydaje, to tylko pozory.

Życie seksualne dzikich NOWY TEATR Warszawa

Na scenie sterty książek, mikrofony, kamery, ekrany co chwilę ukazujące się nagrania, które powstały wcześniej lub w trakcie spektaklu. Na środku znajduje się metalowy basen wypełniony wodą, który ma imitować rzekę lub jezioro. Czy teatr może być naturalny lub przedstawiać naturę, gdy w gruncie rzeczy jest jej zaprzeczeniem? Czy nagość na scenie może być prawdziwa, czy zawsze jest kreacją? Czy improwizacja zawsze może być całkiem spontaniczna i prawdziwa? Takie pytania nasuwają się po obejrzeniu spektaklu Krzysztofa Garbaczewskiego. W teatrze drogę ucieczki, drzwi awaryjne, można zawsze stworzyć, na przykład malując je farbą w spray'u.

W spektaklu dla ludzi ze świata Dzikich złotym cielcem okazuje się figurka filmowego Oscara. Do wioski przynosi go - wraz z tytoniem - nikt inny, lecz antropolog Malinowski, który bada zwyczaje tubylców i z perwersyjną ciekawością inscenizuje w basenie scenę aktu płciowego Dzikich. To, co w sferze erotycznej nienaturalne i wyuzdane przynosi właśnie on. Tubylcy porozumiewają się za pomocą poleceń komputerowych. Czy więc Dzicy są właściwie dzicy? Nie różnią się za bardzo od współczesnych ludzi.

Życie seksualne dzikich NOWY TEATR Warszawa

Skromna oprawa sceniczna jest równocześnie bardzo efektowna, wprowadza widza w delikatną sferę intymności. Refleksy światła, odbijającego się od wody, falują na nagich ciałach aktorów, sprawiając niesamowite efekty, nadając scenom tajemniczy charakter. Interesujący jest również sposób posługiwania się farbą. Raz pomaga ona stworzyć przestrzeń teatralną (mowa tu o wspomnianych wcześniej drzwiach), następnie występuje na stroju jako brokatowa plama krwi lub samodzielnie jako element kostiumu - buty, które powstały przez zanurzenie stóp w czarnej farbie. Przez cały czas nad aktorami wisi czarna chmura - uszyta z materiału instalacja, kształtem przypominająca sklepienie jaskini. Tkanina porusza się przez cały spektakl zupełnie jakby była żywa.

Człowiek w wyniku braku kontaktu z naturą nie wie, skąd bierze się jajko, myśli, że mleko powstaje w kartonie. Nawet pejotl występuje już w formie tabletek. Współczesna kultura jest zaprzeczeniem natury, na którą nie ma miejsca. Aż strach pomyśleć, do czego to prowadzi.

Marta Goławska
Teatralia Kraków
21 grudnia 2011

Nowy Teatr (Warszawa)
"Życie seksualne dzikich"
scenariusz, dramaturgia: Marcin Cecko
reżyseria: Krzysztof Garbaczewski
koncepcja Wyspy: Aleksandra Wasilkowska
muzyka: Jan Duszyński
kostiumy: Ania Kuczyńska, Andrzej Sobolewski
sekwencja ruchowa: Claude Bardouil
asystentka reżysera: Liubov Gorobiuk
obsada:
Justyna Białowąs, Dominika Biernat, Justyna Wasilewska, Sebastian Łach, Jacek Poniedziałek, Paweł Smagała, Maciej Stuhr, Krzysztof Zarzecki
premiera: 14 kwietnia 2011 r.
4. Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, 8-15.12.2011, Kraków.

© "teatralia" internetowy magazyn teatralny 2008 | kontakt: | projekt i administracja strony: | projekt logo:
SITEMAP